.

چرا معصومین (ع) با وجود عصمت از گناه به گناه اعتراف کرده و آنها را بسیار بزرگ میشمرند؟در حالی که طبق تعریف معصوم کسی است که از هر گناهی بری باشد.اگر این امر صرفا برای آموزش دعا و ارتباط با خدا برای شاگردان باشد پس باید گریه های فراوان و حال شخصی ایشان در دعا هنگام اعتراف به گناه را انکار کنیم که البته بر خلاف اسناد معتبر تاریخی است و با آنچه از بزرگان در باب سیره ی معصومین(ع) به دست ما رسیده مطابق نمی باشد!

برای روشن شدن مطلب لازم است اقسام و مراتب گناه توضیح داده شود: