امـروزه

تو کار ِ قیدار پشیمانی راه ندارد. قیدار هیچ وقت پشیمان نمی شود... من همیشه به تصمیم اول، احترام می گذارم. تصمیم اولی که به ذهن ت می زند، با همه ی جان گرفته می شود. تصمیمِ دوم، با عقل، و تصمیم سوم با ترس... از تصمیم ِ اول که رد شدی، باقی ش مزه ندارد...

قیدار/ رضا امیرخانی

                              + . +

عکس

بعد از این پست برای بار دوم از شما خوانندگان جان می خواهیم که کنار پنجره یا در حیاط خانه تان، ماه آسمان خاص امشب شنبه را نگاه بکنید. الان که دارید نگاه می کنید، بهتره جذاب تر نگاه بکنید! خوب اینطور نگاه کنید که اول فاصله لبه ی محیط ماه را از طریق خطای معقول پیش فرض تحلیل ذهنتان به اندازه ی 5 تا 6 متر حول ماه به اطراف آن فاصله دهید. حال رصد بنمایید! درام کار در اینجا شکل می گیرد که چشمانتان را از این مهتاب زیبا به سمت قرصی ماه ببرید. الان که به وسط ماه رسیده اید لنزها را در بین آن دوتا به اصطلاح ابر که در در صورت ماه رؤیت می شود؛ تنظیم بکنید. ،،، بمانید. کم. خوب حالا اگر دوست دارید باز به عقب برگردید و تکرار کنید.

طبق اطلاعات خودم درصد درخشندگی ماه در امشب 97 از 100 باید باشد.

برای کیفیت تصویر ماه بهتر بود این چند خط ساعت 19 امشب نوشته می شد. اگر هیچ گونه حسی از این مطلب و حادثه دریافت نکردید. خوب اول توی پرانتر که (برای خودم در این لحظه ها حس شخصیت فردو توی فیلم ارباب حلقه ها:دی دست میده، بس که این آسمون رو ...) و دوم این چند خط را به عنوان خاطرات هر چند... یک شب وبلاگ نویسی محسوب بنمایید.

یک: گاهی فکر می کنم می تونم اما نمی تونم.

دو: گاهی فکر می کنم استعدادی(حالا به هر میزان مد نظرم) را قبلا داشتم، الان ندارمش و روز به روز بدتر میشه.

سه: گاهی فکر می کنم خدا نمی خواد من اون استعداد قبلی را داشته باشم، و البته گاهی اعتراف پشت سر این فکرم هم به ذهنم می آید که نتیجه اش قانع، غمگین شدنم هست.

چهار: گاهی همه چیز برام بی ارزش میشه. گاهی هم بیهوده ترین حرکت توی ذهنم پر رنگ میشه.

پنج: چند ماهیست که بیشتر از گذشته گرفتار مریضی ای مثبت گونه ای اما متاسفانه اشباع شده ای به اسم تداعی لحظه ای و مکانی از هر چی که انسان با آن درگیری دارد، شده ام. در این باره بعدا توضیحی خواهم داد زیرا بخشی از آن که شایدم جالب باشه مربوط به بعضی تیکه کلام های شما خوانندگان جان است.

شش: عمیقا معتقد شده ام که نوشته های یک آدم در هر جایی از اینترنت نسبت به موضوعات مختلف(حال از هر نوعی و سطحی که شما فکر بکنید) نمی تونه نمود شخصیت، رفتار واقعی و حقیقی طرف مذکور باشد. بلکه تفکر نوشتاری اون شخص یک حالت خوشایند نسبت به موضوع مد نظرش می باشد. و البته حتی نمی توان گفت یا مطمئن شد که اون آدم به موضوع سوژه اش عمل می کند یا نه! بنابراین بهترین مرجع برای شناخت حقیقی ارتباط حقیقی با آن شخص است.

هفت: "فان مع العسر یسرا" نمی گوید بعد از هر سختی آسایشی هست یعنی غالب حرفش این نیست بلکه می گوید همراه هر سختی و دشواری ای راحتی و آسایشی ست، می خوام بگم میشه اینطور هم تعبیرش کرد که ما یک سختی حس و حال یا گرفتاری بدی را در طول چند روز یا بعضا زمان های زیادی را درپیش داریم یا داشته ایم همراه این وضعیت مون راحتی هم نصیبمون میشه. مثل نمودار تابع سینوس یا نوار قلب آزمایشگاه ها هستش. دره هاش سختی هاست و قله هاش آسودگی هاست. یعنی در عین اینکه از یک موضوعی به شدت ناراحتی شاید چند لحظه بعدش به شدت از چیز دیگری به اشتیاق بیایی. این توصیف بدور از بعد دینی این آیه هست. چیزی که اینجا سئواله نحوه ی برخورد روحیات آدم که ناشی و متاثر از مشکلات و موضوعات اطرافش می شود، هست.

هشت: بدترین وضعیت یک آدم لحظه ایست که ایمانش را از دست می دهد!

نه: اگر ایمانت را حفظ بکنی. حالا این حفظ یعنی چه؟ یعنی با گوشت، پوست و استخوانت از ته فکر، دل و حس عشق آوریت به ایمانت معتقد باشی اون موقع "هفت" را بهش معتقد میشی و بیشتر از اینکه معنی عسر و یسر را کاریش داشته باشی مفهوم "مع" را کارش داری. اگر سود و نفع را در ارتباطت با خدا بفهمی! و عملیش بکنی قاعدتا دریافته ای که باختی در این میان نیست یعنی هرچی که ببازی و شکست در پیش داشته باشی و در عین حال به خدات معتقد باشی، می فهمی که در این نوع ضرر و باخت، حس ضرر و باختی را در حالتی که ایمانت قوی بوده را بهت دست نمیده. ولو که شاید باخت هایت یک روحیه معنوی خوبی به تو بدهد چون حس می کنی در این شرایط و روش زندگیت چیزی را از دست نداده ای! پذیرش این موضوع برای آدم هایی که به آیه ی اشاره شده معتقدند متفاوت هست که این به درجه یا غلظت ایمان شخص برمی گردد هدفم از آوردن خط قبلی این است که جمع و جور شدن حالات و شرایط آدم به دست خودش، بستگی به درجه و میزان درکش از اون اعتقادش دارد. 

ده: لحظاتی که ناراحتی ها و آشفتگی هایم مفرط می شود و من را بهم می ریزد شخصا حس می کنم اون موقع ایمانم ضعیف شده است.

یازده: فکر می کنم سخت ترین و بیچاره ترین حال یک آدم موقع ایست که او ایمان به خودش را هم از دست بدهد.

یازده و نیم: حرفام در مورد چیزهای که اشاره کردم خلاصه،خودمانی و در حد گفتگوی کوتاه نظری وبلاگی بود که در یک بعدازظهر غیر معمولی و ضد روحیه ام نوشته می شود. مکمل بحث ها، آن اندیشه هایست که با خواندن این موارد در ذهن شما می آید.

در یک چشم به هم زدن همه چیز از دست می رود

چون باد بخواهد! ریشۀ درخت را هم می برد

هنوز بغض ِ فکر آن بغض در سراب دشت، سنگ مانده است

دیده که شود دشت را آیینه ی خود می کند

آسمان این بعدازظهر بهار، رنگ پریده و زرد است

نفس سایه ی سرد شده ی جسم، در سینه ی زندان ست

ای باد سرزنشم مکن! بگذار در نقطه ای از درد خود خسته شوم

این روزها در شعرهای بیت الاحزان هم می شود خواند: قَد بَغضتُ الحَیاة

از باد چه انتظارست؟!

حتی کف آسفالت یک خیابان سایه ی سیاه را از تن جدا می کند!

نمی خواهم بدانم باد چگونه وزیدن گرفت؟

نمی خواهم بدانم چگونه سایه ای بر روح سرد شده مسلط می شود؟

از غمم ملول و نقطه ای بیش در خاک نیستم

ای نور بگو کجا پنهان گشته ای؟

منبع عکس

این عکس را عمدا توی گوشیم نگذاشتم و اینجا پستش می کنم؛ که اگر دانشگاه، سر کلاس، توی تاکسی، اتوبوس، پیاده رو های شلوغ شهر یا خلوت کوچه ای بودم. با شوقی مرورگر نابود شده ی گوشی ام را روی وبلاگم کلیک بکنم! و با خودم بگم که هنوز نفهمیده ام [.................................] می داد؟!

عکس: اسحاق آقایی

زخم اتفاق می خواست خوب شود؛
خارش خاطره به جانش افتاده بود...

وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هُمْ أَشَدُّ مِنْهُم بَطْشًا فَنَقَّبُوا فِي الْبِلَادِ هَلْ مِن مَّحِيصٍ؟

و چه بسا نسلها كه پيش از ايشان هلاك كرديم كه بس‏ نيرومندتر از اينان بودند و شهرها را درنورديدند امّا سرانجام‏ مگر گريزگاهى بود؟

ق-36

چشمت به چشم ما و دلت پیش دیگری‌ست
جای گلایه نیست که این رسم دلبری‌ست

هرکس گذشت از نظرت در دلت نشست
تنها گناه آینه‌ها زودباوری ست

مهرت به خلق بیشتر از جور بر من است
سهم برابرِ همگان، نابرابری ست

دشنام یا دعای تو در حق من یکی ست
ای آفتاب! هرچه کنی ذرّه پروری ست

ساحل جواب سرزنش موج را نداد
گاهی فقط سکوت سزای سبک‌سری ست

فاضل نظری

خدا همیشه جای شکرش را باقی می‌گذارد...

حقیقت

شب شعر، گالری های نقاشی، موسیقی کلاسیک، سینما، مباحث فلسفی و ادبی، موی هیپی، ریش پروفسوری، سبیل نیچه ای و ... اما حقیقت چیز دیگری بود.
در طول این سال ها_ دانشجویی _ تقریبا هر آنچه را که دعوی حقیقت داشت، بی هیچ ترس و واهمه ای قبول کرده بودم. اما کم کم می فهمیدم که حقیقت نه با ادعا و تظاهرات روشنفکری و نه حتی با تحصیل و فهم فلسفه به دست نمی آید. حقیقت چیز دیگری بود.

انقلاب
انقلاب که پیروز شد یک اتفاق بزرگ در زندگی ما افتاد. انگار که مرتضی به یکباره جواب سئوالاتش را پیدا کرده باشد.
برای من که سال ها در کنارش بودم، عجیب نبود که اگر امام را هم مدتی پس از آشنایی کنار می زد، اما نزد. مرتضی چیزی را که سال ها به دنبالش بود در وجود مبارک امام پبدا کرده بود. گویی مرتضی پس از سال ها جستجو به سرچشمه رسیده بود.
بعد از انقلاب حتی سیگارش را ترک کرد، خیلی ساده در حال تغییر و تحول بود.

کهکشان
اگر سر مسئاله ای ناراحت و گرفته می شدم و گله و شکایت می کردم، می گفت ببین عزیزم، هزاران کهکشان در آسمان وجود دارد، یکی اش راه شیری است، سیاره های زیادی در آن هست که یکی اش زمین است. روی کره ی زمین هم میلیاردها نفر هستند که یکی اش... همین طور از کل به جزء می آمد. آخرش هم می گفت ما هم ذره ای در این مجموعه هستیم حالا ببین این حرفی که شما می زنید در این مجموعه باشکوه در کجا قرار دارد.

فرهاد
در طول این سال ها سید نام های مستعار بسیاری برای نوشته های خود برگزید: سجاد شکیب، مرتضی علم الهدی، مهدی حق گو، مهدی علم الهدی و فرهاد گلزار که این آخری بیشتر برای مقالات سینمایی  استفاده می شد. مطالبی شبیه طنز( موضوعات تلخ و جدی که رنگی از طنز دارند) نیز با نام مستعار «کاکتوس» می نوشت که البته بعد ها این نام برای  صفحه ی طنز ماه نامه ی سوره به کار گرفته شد.

هنرمند
زمستان 68 بود و در تالار اندیشه فیلمی که اجازه اکران نگرفته بود، برای یک سری از دست اندرکاران فرهنگی پخش می شد. سالن پر بود از هنرمندان، فیلمسازان، فیلم سازان و همه هم «مدعی».
در جایی از فیلم آگاهانه یا ناآگاهانه به حضرت زهرا(س) بی ادبی شد. داشتم با خودم کلنجار می رفتم و با هزار توجیه که «بالاخره طرف هنرمند بزرگی است و حتما منظوری دارد»، خودم را آرام می کردم که یکی فریاد زد: «خدا لعنتت کند! چرا داری توهین  می کنی؟!» همه سرها به سمتش برگشت، سید بود. سید مرتضی آوینی با همان کلاه مشکی و اورکت سبز کره ای همیشگی.

منبع:انتشارات کتاب دانشجویی،سید مرتضی آوینی

منبع

Sometimes solutions aren't so simple,
Sometimes goodbye's the only way.

Sometimes beginnings aren't so simple,
Sometimes goodbye's the only way.

منبع:+

لینک عکس

یک) همواره عکاسان به عکس‌هایی که گرفته‌اند افتخار می‌کنند و سعی می‌کنند بهترین آن‌ها را برای مخاطبین خود به نمایش بگذارند. اما روزنامه گاردین از برخی از عکاسان به نام دنیا خواسته بدترین عکسی که گرفته‌اند را انتخاب کنند.انتخاب " پلاتون " عکسی است از محمود احمدی‌‌نژاد که در توضیح آن نوشته است:

«در سال ۲۰۰۹ من از حدود ۱۱۰ رهبر جهان در نشست سازمان ملل متحد٬ عکس گرفتم که بزرگترین سورپرایز برای من عکس احمدی‌‌نژاد بود؛ روزی که او سخنرانی بسیار جنجالی کرد و عده زیادی از سالن خارج شدند.

من منتظر بودم که یک ژست دیکتاتور مانند از او بگیرم ولی او ناگهان متوجه شد و سعی کرد تا صمیمانه‌ترین حالتی که تا به حال داشته را بگیرد جمعیتی از طرفداران او درحال تشویقش بودند او تمرکزش را از دست داد و برای یک لحظه خندید عکسی که من گرفتم صحنه‌ای بود که او سعی می‌کرد تمرکز دوباره خود را به دست بیاورد. این مزخرف‌ترین عکسی است که من تاکنون گرفته‌ام؛ از دست دادن یک فرصت بود ؛ او ژستی به من نشان داد که هیچ‌کس او را با آن نمی‌شناسد مردی با یک لبخند.

دو) شاید این مطلب در ظاهر و کمی در باطن به ضرر وجه ی احمدی نژاد باشد و خیلی از مخالفین داخلی و بعضا خارجی آن از حرف پلاتون خوششون بیاید. اما در حقیقت مطلب و نیت ایشان صحه بر حقیقت هایی ست که خود پلاتون در گوشه ی دلش داراست اما دوست ندارد دوربینش را به آن سمت بگیرد. به نظر من این عکس گرچه به نظر پلاتون بد است اما به نفع احمدی نژاد بوده است!

سه) عکس دوست داشتنی ایست ت :دی

ترجمه ی مطلب از دوستی مجازی.

اینایی که یه مقاله 2 صفحه‌ایی راجع به «ولایت فقیه» نخوندن و صبح تا شب ازش دفاع می‌کنن!

اینایی که یه مقاله 2 صفحه ایی راجع به «ولایت فقیه» نخوندن و صبح تا شب بهش فحش میدن!

تحقیقات نشون داده اونایی که میرن دزدکی قلاده های طلا رو میبینن، همونایی هستن که تو دنیای مجازی به کمتر از براندازی و در واقعی به کمتر از پاچه خواری رضایت نمیدن...

Sometimes,
we waste too much time
to think about someone
that doesn't think about us
even for a second......

حالم را پرسیدند؛
گفتم رو به راهم.
ولی نگفتم که رو به راهی‌ام که تو رفته‌ای...

در این باره توصیفی قشنگ از مولوی :

الان بروید سمت غرب آسمان را نگاه کنید ، اجتماع نیرین است :
هلال زیبای ماه ،
ناهید ، این بد بیوه گرگ قحبه ی بی غم
و مشتری ، غول آرام منظومه ی شمسی کنار هم قرار گرفته اند.
احتمالا اگر تا به حال آسمان را نگاه نکرده اید ، یکی از رویایی ترین مناظر آسمان را می بینید ، تفاوت نمیکند که کجای دنیا زندگی میکنید ، در شهرها هستید یا در روستاها ، نیازی هم به ابزار اپتیکی ندارد ، تنها با چشمانتان ببینید ، منظره انقدر زیبا است که ترجیح میدهم هیچ عکسی نگذارم تا خودتان بروید و ببینید ، مطمئن باشید هیچ عکسی با تصویر وایدی که با چشمان خودتان میبینید برابری نمیکند.
اگر هم سوی شرق آسمان را نگاه کنید ، یک ستاره ی قرمز رنگ پرنور را میبینید که مریخ است ، بهرام این جاوید ِ خون آشام.(از صفحه ای مجازی کپی کردم)

پانوشت1: من رفتم دیدم و الان از پنجره ی اتاقم دوباره دارم می بینم خیلی زیباست. بعد اگر آدمی باشید که اهل آسمان و فضایش باشید خیلی بهتر با این پدیده ارتباط برقرار می کنید. در هر صورت مریخ زیباست و زیباتر ماه و مشتری و ناهید...

پانوشت2: مشتری که بالای ماه است خیلی مسحور کننده ست.......................

شب بود و خورشید به روشنی می درخشید. پیرمردی جوان یکه و تنها به همراه خانواده‌اش در سکوت گوشخراش شب قدم زنان ایستاده بود.‏

هیچ چیز، جای یک دوستی عمیق چندساله را نمی‌گیرد ...

" مثل همیشه به طرزی باورنکردنی قربانی بی عدالتی شدیم. گاهی اوقات از این دنیایی که در آن زندگی می کنیم حالم به هم می خورد .. و انگار حقیقت زندگی همینست .. "

مورینیو .. ااز سلسله داستان های فلسفی پپ و مورینیو ...

.

«چه دفاعی از خودم بکنم جناب قاضی من بی دفاعم... من شریف تربیت شدم من شریف بزرگ شدم... نه کسی منو می شناخت... نه کسی بنده رو می دید... نه ثروتمند بودم و نه هیچ چیز دیگر... همهٔ سهم بنده از زندگی کار کردن در زیر زمین ادارهٔ بایگانی بود لای پرونده ها... من ساده بودم من همه چیز رو باور می کردم، من با هیچ کس مخالفت نمی کردم... سرم به کار خودم بود و شریف بودم... من نمی خواستم به بانک برم، من نمی تونستم طبابت کنم، من نمی تونستم سرهنگ باشم، من نمی خواستم شعر بگم، من مقاومت کردم تا حد توانم... اما من توانم کم بود... بنده ضعیف بودم، برای خودم ضعیف بودم و برای دیگران... و من به همه احترام می گذاشتم... من به همه احترام می گذاشتم، و من شروع کردم به بازی کردن... و من شروع کردم به سرگرم شدن... و بعضی وقت ها یادم رفت که کجام... و همهٔ این هایی که می گند مال من نیست، حق من نیست... و من اشتباهی ام... من از اولش هم اشتباهی بودم... بله من یادم رفت که این ها مال من نیست و من اشتباهی ام، تقصیر من بود... تقصیر دیگران هم بود... اما خدایا تو شاهدی که من هیچ چیزی رو برای خودم برنداشتم.... من هیچ چیز رو توی جیبم نذاشتم... من از سهم کسی نزدم... من فقط اشتباهی بودم... خدایا تو شاهدی که من چیزی رو خراب نکردم... خدایا تو شاهدی که من کسی رو اذیت نکردم... من فقط اشتباهی بودم... چه دفاعی از خودم بکنم؟... من بی دفاعم... حالا من مانده ام و تقاص این همه اشتباه دیگران و بازیگوشی خودم... جناب قاضی من از هیچ کس توقعی ندارم... خدایا تو منو ببخش...من اشتباهی بودم...»

دفاعيات مسعود شصت‌چی در دادگاه انقلاب